بازسازی اماکن تاریخی

در این نوشته به سراغ یک خانه شگفت‌انگیز در بارسلونا می‌رویم؛ خانه استخوانی!

آوازه شهرت خانه استخوانی در مرحله اول به دلیل خلاقیت معمار ماهرش و و در مرحله دوم به خواست آقای بالتو اولین خریدار خانه بوده است که از معمار گائودی در خواست کرد ساختمانی نمادین که تابه حال نمونه ای نداشته طراحی کند.

خلاقیت به سبک معمار گائودی در کاسا بالتو | casa Balto

ساختمانی چند طبقه با مساحت کلی 5.000 متر مربع در یکی از خیابان های اصلی بارسلونا که نام آن Casa Balto است.

در نمای بیرونی آن آرامشی از جنس کاشی های فیروزه ای رنگ خواهید دید .

بالکن های این ساختمان پشت چشمانی پنهان شده در یک نقاب جای دارند و پشت بام آن مانند ستون فقرات اژدهایی کوژ پشت است که رنگ فیروزه اش با نمای بیرونی ساختمان هارمونی خاصی را ایجاد کرده است.

اما هنگام وارد شدن به ساختمان ، داستان از نو شروع می شود.

شیشه های رنگی به کار رفته شده در ساخت پنجره ها که هنگام تابش نور خورشید رقصی از نور ورنگ را در ساختمان نمایش می دهد.

با نگاهی بی هوا به سقف ، گچ بری های همراه با آیینه های آبی رنگ که در میان بریدگی ها جاسازی شده است شما را غافلگیر می کند.

و همین طور با گردش در این ساختمان از دیدن خلاقیت بی حد و حصر گائودی معمار بنا، شگفت زده خواهید شد.

جادوی نور ورنگ در خانه ی استخوانی

گائودی یکی از بزرگ ترین معماران قرن بیستم است که سازه های پر آوازه او در همه بارسلونا طرفداران زیادی دارد.

سه ویژگی اصلی ساختمان های او، نور ، رنگ و مجسمه سازی است.

Elcapricho و Casa Viens دو بنای ساخته شده توسط او در قرن 19 هم هستند. که کاربرد نور ورنگ در آن به وضوح دیده می شود.

رنگ آمیزی های استراتژیک او ظاهری منحصر به فرد را از سازه هایش به تصویر می کشد به طوری که با تابش نور آفتاب در هر ساعتی در روز سایه ای از رنگ های فضای داخلی خانه را فرا می گیرد.

رنگ ها در خانه ی استخوانی

این ساختمان مرز جدایی فکر از احساس را نمایان می کند.

جایی که دیگر هیچ محدودیی معنا ندارد ، ساختمان به صورت کاملا خلاقانه و منحصر به فردی طراحی شده است که نشان دهنده بلوغ گائودی است.

علاوه بر این در نمای بیرونی ساختمان امواجی خفیف دیده می شود که از آرامش آبی رنگ دریای آن سرچشمه می گیرد.

از طرفی این ترکیب رنگ ها بی هدف نبوده، با برخورد نور خورشید بر روی رنگ ها ، نمایی هفت رنگ روی شیشه ها منعکس می شود و چه چیزی بهتر از این خواهد بود.

استفاده زیاد از رنگ ها حسی ناملموس از شادی را به ما القا می کند و همین رنگ ها می توانند پیام های قدرتمندی را به بازدید کننده مخابره کنند.

نور در خانه استخوانی

گائودی خانه استخوانی (Casa Balto) را بدون داشتن هیچ متد وروشی خاص و به صورت فی البداهه طراحی کرده است که نشان دهنده نبوغ و استعداد اوست.

این امر در حالی است که استفاده از رنگ و نور این چنین هنرمندانه و حرفه ای نیازمند تخصص است.

در خانه ی استخوانی رنگ مدیترانه ای در اکثر رنگ آمیزی ها غالب است .

علاوه بر این زاوبه تابش تمام نورها برروی 45 درجه تنظیم شده است، زیرا اگر نور افقی یا عمودی بتابد تاثیر منفی بر روی رنگ های دیوارها خواهد گذاشت.

یکی از ویژگی های اعجاب انگیز این ساختمان این است که با نور در فضای داخلی ساختمان بازی می شود و پیوسته در ساعات مختلف روز سایه روشن هایی از رنگ های مختلف به نمایش گذاشته می شود.

اما با این حال یکی از ضعف های این ساختمان این است که از نور تنها برای مجسمه سازی و بازی با سایه های استفاده شده و نور استفاده کاربردی ندارد.

اما از طرفی دخالت انسانی در تغییر رنگ و نور ساختمان صفر است و تنها نور خورشید می تواند در این عرصه جولان دهد.

معماری منحصر به فرد خانه استخوانی از همکف تا پشت بام

این ساختمان نمونه بارز کاربرد هنر مدرن است.

اگر از طبقه همکف وارد شوید در دیوارها و سقف ها خطوطی بیضی شکل خواهید دید و خبری از دیوارهای صاف و مستقیم نیست.

علاوه بر این برای تزیین دیوار ها هم از کاشی های شکسته استفاده شده است که باز هم گواهی برای اجتناب از خطوط شکسته است.

سقف قوسی شکل ساختمان به همراه پشت بام کوژ پشت آن هم باز دلیل محکمی است برای این که بگوییم گائودی از خطوط مستقیم فراری بوده است.

قسمت های مختلف خانه ی استخوانی

این ساختمان استخوانی از بخش های مختلفی تشکیل شده است ؛ در ادامه با هم به تمام این قسمت ها سر خواهیم زد.

1 ) انبار

انبار این خانه یکی از غیر معمول ترین فضاهای آن است.

در گذشته این انبار اجاره داده می شده ، و محل نگهداری مواد غذایی و رخت شور خانه بوده است.

طراحی این انبار را مدیترانه ای می خوانند زیرا دیوارهای سفید و ساده ای دارد و تزیینات خاصی برای آن استفاده نشده است.

2 ) طبقه اصلی ساختمان

در این طبقه دو ستون وجود دارد که از آن پشتیبانی می کنند.

پنجره هایی باریک هم هست که با رنگ آمیزی کریستال های شیشه ای زیباییش چند برابر شده است.

در حال حاضر در این طبقه موزه ای وجود دارد که بازدید عموم از آن آزاد است و بیش از 700 متر مربع مساحت دارد.

دسترسی به این طبقه از یک ورودی مجزا امکان پذیر است.

در این طبقه گوشه دنجی وجود دارد که مخصوص زوج های جوان طراحی شده است و مزین به یک شومینه با طراحی منحصر به فرد است.

علاوه بر این قسمت در طبقه اصلی ساختمان اتاق مطالعه آقای بالتو هم وجود دارد.

3 ) بخش مرکزی در داخل ساختمان

بخشی مرکزی در داخل ساختمان فضای آرامش بخشی دارد.

از بالا تا پایین این فضا با کاشی های آبی رنگ کار شده است که تداعی کننده دریاچه ای پوشید ه شده از نیلوفرهای آبی است.

علاوه بر کاشی های آبی رنگ آن ، این قسمت با گچ بری های رنگی و آمیخته با شیشه هم تزیین شده است.

در واقع این مکان محل اقامت گائودی و دستیارش بوده ، هنگامی که آنها در حال باز سازی کلیسای جامع پالما بوده اند.

در سال 2002 این ساختمان ، برای بازدید رو به عموم گشوده شد و در سال 2005 به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد.

4 ) پشت بام ساختمان

پشت بام خانه استخوانی شاید یکی از جالب ترین قسمت هایش باشد البته از نظر نویسنده ...

دودکش های عجیب و غریب آن و دندانه هایی بر روی لبه هایش قرار دارد که شاید شما را به یاد اژدهایی کوژ پشت که در ماقبل تاریخ زندگی می کرده بیندازد.

نمای بیرونی پشت بام با استفاده از یک نوع کاشی خاص و متالیک تزیین شده است که از سمت راست به رنگ سبز متمایل است و هر چه به مرکز نزدیک تر می شویم رنگ آن به بنفش و آبی متمایل می شود.

تاریخچه خانه استخوانی

قبل از این که خانه استخوانی به شاهکاری از معماری معاصر تبدیل شود، چیزی جر یک بنای ساده نبود.

خانه استخوانی ، در سال 1877 توسط آنتونی گائودی ساخته شد و تا پایان قرن 19 هم این ساختمان هیچ ویژگی منحصر به فردی را نداشت.

تا این که آقای بالتو این خانه را در سال 1900 خریدرای کرد.

خانه در منطقه Passeig de Gracia ، ساخته شده است و این منطقه در آن زمان یکی از مناطق خوب در بارسلونا بوده است.

از آن جایی که او در شرف ازدواج بود همسرش از او خواست این خانه را به قصری بی مثال در بارسلونا تبدیل کند به همین دلیل این دو زوج باذوق دوباره از گائودی درخواست کردند تا خانه آنها را بازسازی کند و به او گفتند شاهکاری از معماری معاصر را خلق کند.

نوسازی از سال 1904 تا 1906

در سال 1904 گائودی کارش را برای نوسازی خانه آغاز کرد.

خانواده آقای بالتو تصمیم داشتند کل خانه را از نو بسازند اما گائودی مخالف با تخریب کل خانه بود.

تغییراتی که اعمال شد شامل اضافه کردن یک طبقه جدید و تزیینات با نور در خانه بود.

بعد از مرگ اقای بالتو

خانه تا سال 1940 توسط همسرش و تا سال 1954 توسط فرزندان نگهداری شد.

در سال 1970 اولین تعمیر خانه انجام شد.

و در سال 1983 بالکن ها به شکل امروزی شان در آمدند.

از خانه ای مسکونی تا ساختمانی تجاری...

جالب است بدانید تا زمانی که خانواده بالتو در خانه ساکن بودند ، آن جا تنها استفاده مسکونی داشت اما بعد از مرگ آقای بالتو خانه دست به دست چرخید و در سال 1995 به ساختمانی تجاری تبدیل شد و هر اتاقش استفاده ای خاص داشت به این دلیل که هم در منطقه مرکزی شهر واقع شده بود و هم ظاهری ایده آل داشت.

در این نوشته به سراغ یک خانه شگفت‌انگیز در بارسلونا می‌رویم؛ خانه استخوانی!

آوازه شهرت خانه استخوانی در مرحله اول به دلیل خلاقیت معمار ماهرش و و در مرحله دوم به خواست آقای بالتو اولین خریدار خانه بوده است که از معمار گائودی در خواست کرد ساختمانی نمادین که تابه حال نمونه ای نداشته طراحی کند.

خلاقیت به سبک معمار گائودی در کاسا بالتو | casa Balto

ساختمانی چند طبقه با مساحت کلی 5.000 متر مربع در یکی از خیابان های اصلی بارسلونا که نام آن Casa Balto است.

در نمای بیرونی آن آرامشی از جنس کاشی های فیروزه ای رنگ خواهید دید .

بالکن های این ساختمان پشت چشمانی پنهان شده در یک نقاب جای دارند و پشت بام آن مانند ستون فقرات اژدهایی کوژ پشت است که رنگ فیروزه اش با نمای بیرونی ساختمان هارمونی خاصی را ایجاد کرده است.

اما هنگام وارد شدن به ساختمان ، داستان از نو شروع می شود.

شیشه های رنگی به کار رفته شده در ساخت پنجره ها که هنگام تابش نور خورشید رقصی از نور ورنگ را در ساختمان نمایش می دهد.

با نگاهی بی هوا به سقف ، گچ بری های همراه با آیینه های آبی رنگ که در میان بریدگی ها جاسازی شده است شما را غافلگیر می کند.

و همین طور با گردش در این ساختمان از دیدن خلاقیت بی حد و حصر گائودی معمار بنا، شگفت زده خواهید شد.

جادوی نور ورنگ در خانه ی استخوانی

گائودی یکی از بزرگ ترین معماران قرن بیستم است که سازه های پر آوازه او در همه بارسلونا طرفداران زیادی دارد.

سه ویژگی اصلی ساختمان های او، نور ، رنگ و مجسمه سازی است.

Elcapricho و Casa Viens دو بنای ساخته شده توسط او در قرن 19 هم هستند. که کاربرد نور ورنگ در آن به وضوح دیده می شود.

رنگ آمیزی های استراتژیک او ظاهری منحصر به فرد را از سازه هایش به تصویر می کشد به طوری که با تابش نور آفتاب در هر ساعتی در روز سایه ای از رنگ های فضای داخلی خانه را فرا می گیرد.

رنگ ها در خانه ی استخوانی

این ساختمان مرز جدایی فکر از احساس را نمایان می کند.

جایی که دیگر هیچ محدودیی معنا ندارد ، ساختمان به صورت کاملا خلاقانه و منحصر به فردی طراحی شده است که نشان دهنده بلوغ گائودی است.

علاوه بر این در نمای بیرونی ساختمان امواجی خفیف دیده می شود که از آرامش آبی رنگ دریای آن سرچشمه می گیرد.

از طرفی این ترکیب رنگ ها بی هدف نبوده، با برخورد نور خورشید بر روی رنگ ها ، نمایی هفت رنگ روی شیشه ها منعکس می شود و چه چیزی بهتر از این خواهد بود.

استفاده زیاد از رنگ ها حسی ناملموس از شادی را به ما القا می کند و همین رنگ ها می توانند پیام های قدرتمندی را به بازدید کننده مخابره کنند.

نور در خانه استخوانی

گائودی خانه استخوانی (Casa Balto) را بدون داشتن هیچ متد وروشی خاص و به صورت فی البداهه طراحی کرده است که نشان دهنده نبوغ و استعداد اوست.

این امر در حالی است که استفاده از رنگ و نور این چنین هنرمندانه و حرفه ای نیازمند تخصص است.

در خانه ی استخوانی رنگ مدیترانه ای در اکثر رنگ آمیزی ها غالب است .

علاوه بر این زاوبه تابش تمام نورها برروی 45 درجه تنظیم شده است، زیرا اگر نور افقی یا عمودی بتابد تاثیر منفی بر روی رنگ های دیوارها خواهد گذاشت.

یکی از ویژگی های اعجاب انگیز این ساختمان این است که با نور در فضای داخلی ساختمان بازی می شود و پیوسته در ساعات مختلف روز سایه روشن هایی از رنگ های مختلف به نمایش گذاشته می شود.

اما با این حال یکی از ضعف های این ساختمان این است که از نور تنها برای مجسمه سازی و بازی با سایه های استفاده شده و نور استفاده کاربردی ندارد.

اما از طرفی دخالت انسانی در تغییر رنگ و نور ساختمان صفر است و تنها نور خورشید می تواند در این عرصه جولان دهد.

معماری منحصر به فرد خانه استخوانی از همکف تا پشت بام

این ساختمان نمونه بارز کاربرد هنر مدرن است.

اگر از طبقه همکف وارد شوید در دیوارها و سقف ها خطوطی بیضی شکل خواهید دید و خبری از دیوارهای صاف و مستقیم نیست.

علاوه بر این برای تزیین دیوار ها هم از کاشی های شکسته استفاده شده است که باز هم گواهی برای اجتناب از خطوط شکسته است.

سقف قوسی شکل ساختمان به همراه پشت بام کوژ پشت آن هم باز دلیل محکمی است برای این که بگوییم گائودی از خطوط مستقیم فراری بوده است.

قسمت های مختلف خانه ی استخوانی

این ساختمان استخوانی از بخش های مختلفی تشکیل شده است ؛ در ادامه با هم به تمام این قسمت ها سر خواهیم زد.

1 ) انبار

انبار این خانه یکی از غیر معمول ترین فضاهای آن است.

در گذشته این انبار اجاره داده می شده ، و محل نگهداری مواد غذایی و رخت شور خانه بوده است.

طراحی این انبار را مدیترانه ای می خوانند زیرا دیوارهای سفید و ساده ای دارد و تزیینات خاصی برای آن استفاده نشده است.

2 ) طبقه اصلی ساختمان

در این طبقه دو ستون وجود دارد که از آن پشتیبانی می کنند.

پنجره هایی باریک هم هست که با رنگ آمیزی کریستال های شیشه ای زیباییش چند برابر شده است.

در حال حاضر در این طبقه موزه ای وجود دارد که بازدید عموم از آن آزاد است و بیش از 700 متر مربع مساحت دارد.

دسترسی به این طبقه از یک ورودی مجزا امکان پذیر است.

در این طبقه گوشه دنجی وجود دارد که مخصوص زوج های جوان طراحی شده است و مزین به یک شومینه با طراحی منحصر به فرد است.

علاوه بر این قسمت در طبقه اصلی ساختمان اتاق مطالعه آقای بالتو هم وجود دارد.

3 ) بخش مرکزی در داخل ساختمان

بخشی مرکزی در داخل ساختمان فضای آرامش بخشی دارد.

از بالا تا پایین این فضا با کاشی های آبی رنگ کار شده است که تداعی کننده دریاچه ای پوشید ه شده از نیلوفرهای آبی است.

علاوه بر کاشی های آبی رنگ آن ، این قسمت با گچ بری های رنگی و آمیخته با شیشه هم تزیین شده است.

در واقع این مکان محل اقامت گائودی و دستیارش بوده ، هنگامی که آنها در حال باز سازی کلیسای جامع پالما بوده اند.

در سال 2002 این ساختمان ، برای بازدید رو به عموم گشوده شد و در سال 2005 به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد.

4 ) پشت بام ساختمان

پشت بام خانه استخوانی شاید یکی از جالب ترین قسمت هایش باشد البته از نظر نویسنده ...

دودکش های عجیب و غریب آن و دندانه هایی بر روی لبه هایش قرار دارد که شاید شما را به یاد اژدهایی کوژ پشت که در ماقبل تاریخ زندگی می کرده بیندازد.

نمای بیرونی پشت بام با استفاده از یک نوع کاشی خاص و متالیک تزیین شده است که از سمت راست به رنگ سبز متمایل است و هر چه به مرکز نزدیک تر می شویم رنگ آن به بنفش و آبی متمایل می شود.

تاریخچه خانه استخوانی

قبل از این که خانه استخوانی به شاهکاری از معماری معاصر تبدیل شود، چیزی جر یک بنای ساده نبود.

خانه استخوانی ، در سال 1877 توسط آنتونی گائودی ساخته شد و تا پایان قرن 19 هم این ساختمان هیچ ویژگی منحصر به فردی را نداشت.

تا این که آقای بالتو این خانه را در سال 1900 خریدرای کرد.

خانه در منطقه Passeig de Gracia ، ساخته شده است و این منطقه در آن زمان یکی از مناطق خوب در بارسلونا بوده است.

از آن جایی که او در شرف ازدواج بود همسرش از او خواست این خانه را به قصری بی مثال در بارسلونا تبدیل کند به همین دلیل این دو زوج باذوق دوباره از گائودی درخواست کردند تا خانه آنها را بازسازی کند و به او گفتند شاهکاری از معماری معاصر را خلق کند.

نوسازی از سال 1904 تا 1906

در سال 1904 گائودی کارش را برای نوسازی خانه آغاز کرد.

خانواده آقای بالتو تصمیم داشتند کل خانه را از نو بسازند اما گائودی مخالف با تخریب کل خانه بود.

تغییراتی که اعمال شد شامل اضافه کردن یک طبقه جدید و تزیینات با نور در خانه بود.

بعد از مرگ اقای بالتو

خانه تا سال 1940 توسط همسرش و تا سال 1954 توسط فرزندان نگهداری شد.

در سال 1970 اولین تعمیر خانه انجام شد.

و در سال 1983 بالکن ها به شکل امروزی شان در آمدند.

از خانه ای مسکونی تا ساختمانی تجاری...

جالب است بدانید تا زمانی که خانواده بالتو در خانه ساکن بودند ، آن جا تنها استفاده مسکونی داشت اما بعد از مرگ آقای بالتو خانه دست به دست چرخید و در سال 1995 به ساختمانی تجاری تبدیل شد و هر اتاقش استفاده ای خاص داشت به این دلیل که هم در منطقه مرکزی شهر واقع شده بود و هم ظاهری ایده آل داشت.